Open Word Bible
Antas
Mga preset
Kasarian
Pangalan ng Diyos
Panghalip para sa Diyos
Mga pamagat
Mga kaugnay na talata
Tingin
Bilang ng talata

1 Samuel 20

Nagkasundo sina David at Jonatan sa isang hudyat na mga palaso upang malaman ang balak ni Saul. Nang maging malinaw ang galit ni Saul, naghiwalay sila nang lumuluha, na nakatali sa kanilang tipan.

Isinalin mula sa Hebreo ng Westminster Leningrad Codex. Pumili ng talata para makita kung bakit ganito ang pagkakasalin nito. Pindutin ang maliit na titik para basahin ang talababa nito.

Lumapit si David kay Jonatan

1Tumakas si David mula sa Naiot sa Rama at pumunta kay Jonatan. “Ano ang nagawa ko?” tanong niya. “Ano ang aking krimen? Ano ang kasalanang nagawa ko sa iyong ama, na sinisikap niyang kitlin ang aking buhay?” 2Sumagot si Jonatan, “Hindi maaari! Hindi ka mamamatay. Walang ginagawa ang aking ama, malaki man o maliit, nang hindi sinasabi sa akin. Bakit niya ito ililihim sa akin? Hindi totoo iyan.” 3Ngunit sumagot si David nang may sumpa: “Alam na alam ng iyong ama na mabuti ang pagtingin mo sa akin, at sinabi niya sa sarili, ‘Hindi dapat malaman ito ni Jonatan, dahil ikalulungkot niya ito.’ Ngunit kung paanong tunay na buháy ang PANGINOON at kung paanong tunay na buháy ka, isang hakbang na lamang ang pagitan ko at ng kamatayan.” 4Sinabi ni Jonatan kay David, “Anuman ang gusto mo, gagawin ko para sa iyo.”

5Sinabi ni David kay Jonatan, “Makinig ka, bukas ay ang Pista ng Bagong Buwan, at inaasahang uupo ako sa hapag kasama ng hari. Ngunit paalisin mo ako, at magtatago ako sa parang hanggang sa gabi ng ikatlong araw. 6Kung mapansin ng iyong ama na wala ako, sabihin mo sa kaniya, ‘Nakiusap sa akin si David na payagan siyang magmadaling pumunta sa Betlehem, ang kaniyang bayan, sapagkat ang buong angkan ay may taunang paghahandog doon.’ 7Kung sabihin niyang, ‘Mabuti,’ ligtas ang iyong lingkod. Ngunit kung sumiklab ang kaniyang galit, malalaman mong ipinasiya na niyang saktan ako. 8Kaya magpakita ka ng tapat na pag-ibig sa iyong lingkod, sapagkat dinala mo ang iyong lingkod sa isang tipan sa iyo sa harap ng PANGINOON. Ngunit kung may sala ako, ikaw na mismo ang pumatay sa akin. Bakit mo pa ako ibibigay sa iyong ama?”

9Sinabi ni Jonatan, “Huwag mong isipin iyan! Kung tiyak kong malaman na ipinasiya ng aking ama na ipahamak ka, hindi ko ba sasabihin sa iyo?”

10Tinanong ni David si Jonatan, “Sino ang magpapaalam sa akin kung marahas kang sagutin ng iyong ama?”

11Sinabi ni Jonatan kay David, “Halika, lumabas tayo sa parang.” Kaya lumabas silang dalawa nang magkasama.

12Pagkatapos ay sinabi ni Jonatan kay David, “Saksi ko ang PANGINOON, ang Diyos ng Israel! Sa ganitong oras bukas, o sa makalawa, uusisain ko ang aking ama. Kung mabuti ang kaniyang loob kay David, tiyak na magpapadala ako ng balita at ipaaalam ko sa iyo. 13Ngunit kung balak ng aking ama na saktan ka, parusahan nawa ako, si Jonatan, ng PANGINOON nang mabigat kung hindi ko ipaaalam sa iyo at paaalisin ka upang yumaong ligtas. Sumaiyo nawa ang PANGINOON gaya ng pagsama Niya sa aking ama. 14At kung buháy pa ako noon, hindi mo ba ipakikita sa akin ang tapat na pag-ibig ng PANGINOON, upang hindi ako mamatay? 15At huwag mong putulin kailanman ang iyong tapat na pag-ibig sa aking pamilya, kahit na kapag napuksa na ng PANGINOON ang mga kaaway ni David, ang bawat isa sa kanila, mula sa ibabaw ng lupa.” 16Kaya nakipagtipan si Jonatan sa sambahayan ni David, at sinabi, “Papanagutin nawa ng PANGINOON ang mga kaaway ni David.” 17Muling pinasumpa ni Jonatan si David dahil sa pag-ibig niya rito, sapagkat inibig niya ito gaya ng pag-ibig niya sa sarili.

18Pagkatapos ay sinabi sa kaniya ni Jonatan, “Bukas ay ang Pista ng Bagong Buwan. Hahanapin ka, sapagkat walang laman ang iyong upuan. 19Sa makalawa, bumaba ka agad sa lugar na pinagtaguan mo nang magsimula ang gulong ito, at maghintay ka sa tabi ng batong Ezel. 20Papana ako ng tatlong palaso sa isang tabi nito, na parang pumapana ako sa isang tudlaan. 21Pagkatapos ay uutusan ko ang bata, ‘Humayo ka at hanapin mo ang mga palaso.’ Kung sabihin ko sa bata, ‘Tingnan mo, ang mga palaso ay nasa dakong ito mo; pulutin mo ang mga iyon,’ ay pumarito ka, sapagkat kung paanong tunay na buháy ang PANGINOON, ligtas ka at walang panganib. 22Ngunit kung ang sabihin ko sa binatilyo ay, ‘Tingnan mo, ang mga palaso ay lampas sa iyo,’ ay humayo ka, sapagkat pinaaalis ka ng PANGINOON. 23Tungkol naman sa pinagkasunduan natin, ang PANGINOON ang saksi sa pagitan mo at ko magpakailanman.”

Ang galit ni Saul sa Pista ng Bagong Buwan

24Kaya nagtago si David sa parang. Nang dumating ang Pista ng Bagong Buwan, umupo ang hari upang kainin ang handaan. 25Umupo ang hari sa kaniyang karaniwang upuan sa tabi ng dingding. Tumindig si Jonatan, at umupo si Abner sa tabi ni Saul, ngunit walang laman ang lugar ni David. 26Hindi nagsalita ng anuman si Saul nang araw na iyon. Inisip niya, “May nangyari sa kaniya. Hindi siya malinis ayon sa seremonya. Tiyak na marumi siya.”

27Ngunit nang sumunod na araw, ang ikalawang araw ng Pista ng Bagong Buwan, muling walang laman ang lugar ni David. Tinanong ni Saul ang kaniyang anak na si Jonatan, “Bakit hindi pumunta sa handaan ang anak ni Jesse, kahapon man o ngayon?” 28Sumagot si Jonatan kay Saul, “Nakiusap po sa akin si David na payagan siyang pumunta sa Betlehem. 29Sinabi niya, ‘Pakiusap, paalisin mo ako, sapagkat ang aming pamilya ay may paghahandog sa bayan, at sinabihan ako ng aking kapatid na pumunta roon. Kaya kung papayag ka, hayaan mo akong makaalis upang makita ang aking mga kapatid.’ Iyan po ang dahilan kung bakit hindi siya pumunta sa hapag ng hari.”

30Sumiklab ang galit ni Saul kay Jonatan, at sinabi niya sa kaniya, “Ikaw na anak ng isang babaeng lihis at mapaghimagsik! Akala mo ba hindi ko alam na pumanig ka sa anak ni Jesse? Kahihiyan iyan sa iyo at kahihiyan sa inang nagsilang sa iyo. 31Habang nabubuhay sa lupa ang anak ni Jesse, hindi magiging matatag ikaw man o ang iyong kaharian. Ngayon ay ipatawag mo siya at dalhin sa akin, sapagkat dapat siyang mamatay.”

32Sumagot si Jonatan sa kaniyang amang si Saul, “Bakit po siya papatayin? Ano ang ginawa niya?” 33Ngunit inihagis ni Saul ang kaniyang sibat sa kaniya upang patayin siya. Noon nalaman ni Jonatan na buo na ang pasiya ng kaniyang ama na patayin si David.

34Tumindig si Jonatan mula sa hapag na galit na galit at hindi kumain nang ikalawang araw ng pista. Nagdalamhati siya para kay David, dahil hinamak ito ng kaniyang ama.

Ang mga palaso sa parang

35Kinaumagahan ay lumabas si Jonatan sa parang para sa pagkikitang itinakda nila ni David, at may kasama siyang isang batang lalaki. 36Sinabi niya sa kaniyang bata, “Tumakbo ka at hanapin mo ang mga palasong ipapana ko.” Habang tumatakbo ang bata, pumana si Jonatan ng isang palaso nang lampas sa kaniya. 37Nang dumating ang bata sa lugar na binagsakan ng palaso ni Jonatan, sumigaw si Jonatan sa kaniya, “Hindi ba lampas pa sa iyo ang palaso?” 38Pagkatapos ay sumigaw si Jonatan sa bata, “Magmadali ka! Bilisan mo! Huwag kang tumigil!” Pinulot ng bata ni Jonatan ang mga palaso at bumalik sa kaniyang panginoon. 39Walang nalalaman ang bata sa kahulugan nito; sina Jonatan at David lamang ang nakaaalam. 40Pagkatapos ay ibinigay ni Jonatan ang kaniyang mga sandata sa bata at sinabi sa kaniya, “Humayo ka, dalhin mo ang mga ito pabalik sa bayan.” 41Pagkaalis na pagkaalis ng bata, tumindig si David mula sa kaniyang lugar sa dakong timog at nagpatirapa sa lupa, yumukod nang tatlong ulit. Pagkatapos ay naghalikan sila at sabay na umiyak, at lalong umiyak si David. 42Sinabi ni Jonatan kay David, “Humayo kang payapa. Tayong dalawa ay sumumpa sa pangalan ng PANGINOON, na sinasabi, ‘Ang PANGINOON ang magiging saksi sa pagitan ko at mo, at sa pagitan ng aking mga inapo at ng iyong mga inapo, magpakailanman.’”

Pagkatapos ay tumindig si David at umalis, at bumalik si Jonatan sa bayan.

Mga tala

  1. a12Yahweh, God of Israel!: the opening of an oath. O kaya: Yahweh, God of Israel, is witness; by Yahweh, God of Israel (Hindi tiyak). Basahin ang artikulo: The divine name in translation →
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    Jonathan begins by naming Yahweh, but the sentence does not say what Yahweh is to be. The sense is an appeal to Yahweh as witness to the promise that follows (compare verses 23 and 42). Some ancient translations add the word “witness”.

  2. b14the three “nots”: a plea in the form of a question. O kaya: O that, while I am still alive, you would show me the chesed of Yahweh; If I am still alive, you will not show me ... and I will not die (statements) (Hindi tiyak).
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    The verse repeats “not” three times, and its grammar is hard. It is read here as a question that expects “yes”: “If I am alive, will you not show me ... so that I do not die?” The first word could also be read with different vowels as “O that”, giving a wish: “O that, while I am still alive, you would show me ...”. The plea is the same either way.

  3. c16the words of the oath: Jonathan’s curse, perhaps softened. O kaya: and Yahweh required it at the hand of David’s enemies (narration); may Yahweh call David to account (if he breaks it) (Hindi tiyak).
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    The verb can be read as a wish spoken by Jonathan, as here, or as the narrator’s statement that Yahweh did call David’s enemies to account. In curses, scribes sometimes wrote “David’s enemies” in place of “David” to avoid putting a curse on him (25:22). If so, the sense is that Yahweh will hold David himself to account if he breaks the covenant.

  4. d17Jonathan made David swear again. Ibang mga manuskrito: Jonathan swore again to David.
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    The Hebrew has Jonathan making David repeat his oath. An ancient Greek translation reads “Jonathan swore again to David”. In both, the two friends bind themselves once more.

  5. e19the stone Ezel: a landmark whose name is uncertain. Ibang mga manuskrito: beside that mound (Hindi tiyak).
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    Ezel appears only here, and the name may mean “departure”. An ancient Greek translation reads “beside that mound”, and has the same word in verse 41 where the Hebrew has “the south”. The place was a landmark in the field near which David could hide.

  6. f25Jonathan rose. Ibang mga manuskrito: Jonathan sat opposite him (Hindi tiyak).
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    The Hebrew says that Jonathan “rose”, perhaps standing out of respect or giving his seat to Abner. An ancient Greek translation, reading a verb with similar letters, says that Jonathan “was in front”, that is, sat facing the king.

  7. g30choosing: siding with. Ibang mga manuskrito: you are a companion of the son of Jesse (Hindi tiyak).
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    The Hebrew has “choosing”, that is, taking David’s side. An ancient Greek translation reads “a companion of”, from a Hebrew word with similar letters. Either way Saul accuses Jonathan of siding with David against his own father.

  8. h41from beside the south: from his hiding place. Ibang mga manuskrito: from beside the mound (Hindi tiyak).
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    The Hebrew reads “from beside the south”, probably the south side of the stone or field. An ancient Greek translation reads “from beside the mound”, the same word it has in place of “Ezel” in verse 19.

  9. i41until David did great: David wept the more. O kaya: until David recovered himself; until David’s weeping was great (Hindi tiyak).
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    The words are short and unusual. They most likely mean that David’s weeping grew greater than Jonathan’s. Some read them as “until David recovered himself”.

  10. j42verse numbers: Hebrew Bibles end chapter 20 with Jonathan’s words.
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    In Hebrew Bibles chapter 20 ends with Jonathan’s words, and the next sentence, “And he rose and went, and Jonathan went into the city”, is 21:1. This translation, like the NIV, prints that sentence as the second half of 20:42, so the rest of chapter 21 is one number higher there (21:1-15 here is 21:2-16 there). The words are the same; only the numbers differ.

  11. k42verse numbers: in Hebrew Bibles this sentence is 21:1.
    Kung bakit ganito ang pagkakabasa ng amin

    In Hebrew Bibles chapter 20 ends with Jonathan’s parting words to David, and this sentence, which closes the scene, is counted as 21:1. This translation, like the NIV, prints it as the second half of 20:42, so 21:1-15 here is 21:2-16 there. The words are the same; only the numbers differ.

Mga kaugnay na talata
  1. 1 2 Pedro 2:9, 2 Mga Taga-Corinto 1:12
  2. 2 1 Samuel 9:15, Juan 17:8
  3. 3 Deuteronomio 6:13, 1 Samuel 25:26
  4. 5 Mga Bilang 10:10, Mga Bilang 28:11
  5. 6 1 Samuel 9:12, 1 Samuel 17:58
  6. 7 1 Samuel 25:17, Ester 7:7
  7. 8 1 Samuel 18:3, 2 Samuel 14:32
  8. 13 Josue 1:5, Ruth 1:17
  9. 14 2 Samuel 9:3
  10. 15 2 Samuel 21:7
  11. 16 1 Samuel 25:22, 1 Samuel 18:3
  12. 17 Mga Kawikaan 18:24, 1 Samuel 18:1
  13. 18 1 Samuel 20:5, 1 Samuel 20:25
  14. 19 1 Samuel 19:2
  15. 22 1 Samuel 20:37
  16. 23 1 Samuel 20:14–15, 1 Samuel 20:42
  17. 25 1 Samuel 20:18
  18. 26 Levitico 15:5, Levitico 11:24
  19. 28 1 Samuel 20:6
  20. 30 Mga Kawikaan 21:24, Santiago 1:19–20
  21. 31 1 Samuel 19:6, 1 Samuel 20:8
  22. 32 Mateo 27:23, 1 Samuel 19:5
  23. 33 1 Samuel 18:11, 1 Samuel 20:7
  24. 37 1 Samuel 20:22
  25. 41 Genesis 29:11, 1 Samuel 18:3
  26. 42 1 Samuel 1:17, 1 Samuel 23:18

Mula sa OpenBible.info (CC BY), pinili ayon sa boto ng mga mambabasa nito. Hindi bahagi ng salin.